Youngadultboeken.nlRecensies van Young Adult literatuur en meer

Becca King is veertien jaar. Ze heeft een bijzondere gave; ze kan fluisteringen opvangen, dat wil zeggen dat ze bepaalde gedachten van anderen hoort. Als ze alle fluisteringen zou opvangen, zou ze langzaam maar zeker gek worden, daarom heeft ze een apparaatje in haar oor dat geluid filtert.

Becca hoort op een dag de fluisteringen van haar stiefvader, waaruit blijkt dat hij een moord heeft gepleegd. Vanaf dat moment is haar moeder vastbesloten om haar dochter in veiligheid te brengen. Ze zet haar op de boot naar een afgelegen eiland en gaat zelf ergens anders naartoe. Becca krijgt een briefje in haar handen gedrukt met de naam van een vrouw die haar op komt halen. De enige manier waarop Becca met haar moeder kan communiceren, is met een gekochte mobiele telefoon.

Als Becca op het eiland aankomt, blijkt alles anders te gaan dan gepland. Becca moet zien te overleven. Ze probeert contact te leggen met de eilandbewoners, maar dat blijkt gemakkelijker gezegd dan gedaan. De bewoners zijn stug en door haar gave heeft Becca moeite ook maar iemand te vertrouwen. Ze komt via de fluisteringen immers ook achter alle donkere kanten van de bewoners. Langzaam maar zeker begint ze meer vertrouwen te krijgen in een aantal van hen, tot op een dag een jongen zwaargewond in het bos wordt teruggevonden. Becca is in de buurt op het moment dat het gebeurt. Ze wil haar identiteit niet prijsgeven en is bang dat alle ogen op haar gericht zullen zijn. Zal de politie haar werkelijk verdenken of is ze hen te slim af?

Gelukkig heeft Elizabeth George weinig nadruk gelegd op de bijzondere gave van Becca – verwacht geen zweverig fantasyboek- , en des te meer op het verhaal van de ietwat naïeve Becca, op de vlucht. George weet net als in haar thrillers de spanning goed op te bouwen, naarmate je verder leest ben je steeds nieuwsgieriger wat er precies gebeurd is in het bos. Als lezer waan je je een detective die uit moet vinden wie de dader is. Het einde is helaas nogal een anticlimax. Daar hadden we van thrillerschrijfster Elizabeth George toch wel wat meer verwacht.

Stormgevaar is het eerste deel in de serie Het Fluistereiland.

Naar huis zwemmen is gepubliceerd in de Grote Verhalenvertellers-reeks van uitgeverij Signatuur. Een dikke pil is het zeker, en de auteur is ook een echte verhalenverteller. Het is alleen jammer dat je na het lezen van deze roman achterblijft met het gevoel dat het boek net zo goed een stuk dunner had kunnen zijn: met veel franje verhaalt de auteur over het leven van Wilbur. Het voordeel daarvan is dat je hoofdpersoon Wilbur goed leert kennen. Ook leer je veel personages kennen tijdens de reis door Wilburs leven: er is er altijd wel één waar je je als lezer mee kunt identificeren.

Wilbur is te vroeg geboren, waardoor hij altijd wat aan de kleine kant is gebleven. Uiteraard wordt hij daar mee gepest. Nadat zijn moeder is overleden bij de bevalling en zijn vader hem heeft achtergelaten in het ziekenhuis, zorgt zijn oma Orla voor hem. Zij woont samen met zijn opa, maar daar valt niet veel over te vertellen, behalve dan dat hij geen enkele interesse toont in Wilbur. De relatie met oma Orla is echter heel hecht: da’s maar goed ook, want Wilbur heeft verder weinig vrienden. Het geluk in Wilburs leven blijkt van korte duur: door een bizar ongeluk komt zijn oma om het leven. Wilbur zwerft daarna door het leven in pleeggezinnen en lijkt geen enkele zeggenschap te hebben over zijn eigen leven. Instanties bepalen waar hij heen gaat en wie voor hem zorgt.

Wilbur belandt uiteindelijk via allerlei omwegen in een inrichting en je wordt als lezer meegenomen in deze nieuwe wereld. Is Wilbur gek, of is de buitenwereld gek? Dat lijkt de vraag die auteur Rolf Lappert ons voor wil houden. Wat dat betreft schrijft hij over een actueel maatschappelijk thema.

Wilbur is ongeveer twintig jaar oud, daarmee is deze roman onder de Young Adults te scharen, hoewel ik me afvraag of jongeren niet afgeschrikt worden door deze dikke pil. Goed geschreven roman over de levensreis van een bijzondere jongen, maar door de uitgebreide beschrijvingen niet geschikt voor jongeren met een korte concentratiespanne.

Hoofdpersoon in deze compacte roman is Luke, een puber van een jaar of dertien die het met een onhandige vader moet doen, en zonder moeder. Zijn moeder is dood. Luke is met zijn vader naar een klein fabrieksstadje verhuisd waar hij niemand kent. Ze wonen in een bouwval, maar dat interesseert hen beide niet.

Luke heeft geen zin om op school zijn best te doen nieuwe vrienden te maken – hij is nog volop bezig met de dood van zijn moeder. Zijn vader is ook niet het beste voorbeeld: hij grijpt waar hij kan naar de fles en overdag probeert hij door te gaan met zijn werk: het maken van houten speelgoed. Luke ontmoet Jon, een eigenzinnige jongen in kleding uit de jaren vijftig die bij hem in de buurt woont. Hij ziet er nogal vreemd uit en blijkt bij zijn klasgenoten niet bepaald populair te zijn. Maar onder het vreemde uiterlijk blijkt een leuke jongen schuil te gaan en de twee sluiten vriendschap.

Het verdriet om zijn moeder verdrijft Luke het liefst door te schilderen, op die momenten kan niemand hem storen. Ook Jon niet, die na een tijdje kind aan huis wordt. Dat de twee jongens een vriendschap ontwikkelen weet je als lezer al snel, maar de relatie die ze ontwikkelen is bijzonder beschreven door de auteur. Hoewel Luke en Jon ietwat voorspelbaar en sentimenteel genoemd kan worden, is het een goed debuut. Dromerig en triest wanneer Luke om zijn moeder treurt. Hoopvol vanwege de vriendschap tussen de twee jongens.

Luke blijkt een nuchtere jongen die kampt met verdriet en soms niet weet wat hij moet zeggen, dat weet de auteur goed te verwoorden. De vader van Luke maakt een groot houten paard dat hij in het geheim in het bos zet, de reactie van Luke is als volgt: ‘Ik wilde hem zeggen dat het fantastisch was. Dat het groots en geniaal was. Ik wilde hem zeggen dat het het beste was wat hij ooit gemaakt had, dat hij briljant was. Ik zei niets van dat alles. Uiteindelijk wist ik niets meer uit te brengen dan: ‘Echt ongelooflijk.”

Jammer genoeg blijft het karakter van Jon wat onderbelicht: je komt niet veel meer van hem te weten dan dat hij een buitenbeentje is. Debuut van auteur Robert Williams: hij werkte als boekverkoper en zond een manuscript in voor de Not Yet Published-prijs: een mogelijkheid voor boekverkopers om uitgegeven te worden.

Dat Meg Rosoff kwalitatief goede YA-boeken schrijft, weten we. Haar eerdere boeken zijn vrijwel allemaal onderscheiden met een prijs. Met In het begin was er… BOB heeft de auteur een gedachte verder uitgewerkt: wat zou er gebeuren als God een strontvervelende puber was?

Bob heeft zijn baantje als God te danken aan een dobbelspel van zijn moeder. Helaas is zijn moeder ook zijn lievelingshuisdier kwijtgeraakt door een pokerspelletje. Bob heeft de wereld geschapen, maar een grote fout gemaakt door de mens te schapen. Als je dit boek leest, ben je blij dat er een achtervanger bestaat naast Bob – meneer B., hij lost de fouten van Bob zoveel mogelijk op. Maar ook hij kan helaas niet aan alle verzoeken van de mensheid voldoen en tegelijkertijd alle domme fouten van Bob verhelpen. Terwijl Bob een lamlendige puber is, die het liefst de hele dag achter smakelijke meisjes aanrent, is meneer B. zijn alter ego: een bedachtzame, geduldige man. Deze tegenstelling werkt op je lachspieren.

Jammer is dat de karakters in dit boek niet helemaal tot zijn recht komen: je hebt na het lezen het idee dat je iets hebt gelezen wat grappig zou kunnen zijn, maar het net niet is. Als lezer heb je weinig op met de eigenaardige puber Bob – hij is iets te vreemd. Bob zegt bijvoorbeeld bij de eerste ontmoeting met Lucy, het meisje waar hij verliefd op wordt: ‘Ik kom van een melkwegstelsel, zo’n vierhonderd miljoen lichtjaren hiervandaan en ben hier eeuwen geleden terechtgekomen toen me onverwacht de baan van allesomvattend opperwezen werd aangeboden. Toen heb ik alles geschapen, hemel en aarde, de dieren in het veld, de wezens in de zee en in de lucht, enzovoort, en op een dag toen ik een beetje rondhing zag ik jouw gebed en dat heeft er allemaal toe geleid dat ik vanavond hier met jou zit. ’ Poeh, dat is een heftige introductie.

Ook de andere karakters komen niet helemaal uit de verf en dat is jammer, want Meg Rosoff toont met dit boek wel aan dat het interessant is om van een simpele vraag (Wat als God een puber was?) een roman te maken.

De hongerige golven is (min of meer) een vervolg op De Klauwen Van Het Woud van dezelfde auteur: sommige personages die in het eerste boek een kleine rol hadden, krijgen nu een verhaallijn toebedeeld.
Gabry woont samen met haar moeder Mary in het ommuurde stadje Vista, in een vuurtoren. Ze weten niet beter dan dat ze het beste in Vista, binnen de muren, kunnen leven. Buiten Vista wemelt het van de Mudo (een soort zombies) die mensen infecteren. De dood ligt continue op de loer. Moeder Mary heeft als taak de Mudo te doden, die aanspoelen op het strand.
Gabry en haar vrienden besluiten op een avond de wereld buiten de muren te verkennen, zonder dat ze goed weten wat de consequenties van hun daden zijn. De Mudo vallen hen aan, maar Gabry weet te ontsnappen. Een opeenvolging van gebeurtenissen leidt ertoe dat Mary verdwijnt, en Gabry met de jongens Catcher en Elias in het Woud der Tanden en Klauwen belandt. Wie van de twee vindt ze echt leuk: Catcher, die haar hele verleden kent, of toch Elias, bij wie ze zich zo op haar gemak voelt? Het verhaal kabbelt in het begin voort en de romantische verwikkelingen zijn nogal voorspelbaar. Pas tegen het eind van het boek weet de auteur de lezer echt mee te slepen in de fantasy-wereld van vleesetende Mudo, infecties en een brug die op instorten staat. Jammer dat het slot zo’n eind zonder eind is: het derde deel is duidelijk op komst. Helaas is De Hongerige Golven niet zo goed opgebouwd als het eerste deel, maar Carrie Ryan weet de lezer wel nieuwsgierig te maken – wat gaat er in het derde deel gebeuren met Gabry?