Youngadultboeken.nlRecensies van Young Adult literatuur en meer

Dat Meg Rosoff kwalitatief goede YA-boeken schrijft, weten we. Haar eerdere boeken zijn vrijwel allemaal onderscheiden met een prijs. Met In het begin was er… BOB heeft de auteur een gedachte verder uitgewerkt: wat zou er gebeuren als God een strontvervelende puber was?

Bob heeft zijn baantje als God te danken aan een dobbelspel van zijn moeder. Helaas is zijn moeder ook zijn lievelingshuisdier kwijtgeraakt door een pokerspelletje. Bob heeft de wereld geschapen, maar een grote fout gemaakt door de mens te schapen. Als je dit boek leest, ben je blij dat er een achtervanger bestaat naast Bob – meneer B., hij lost de fouten van Bob zoveel mogelijk op. Maar ook hij kan helaas niet aan alle verzoeken van de mensheid voldoen en tegelijkertijd alle domme fouten van Bob verhelpen. Terwijl Bob een lamlendige puber is, die het liefst de hele dag achter smakelijke meisjes aanrent, is meneer B. zijn alter ego: een bedachtzame, geduldige man. Deze tegenstelling werkt op je lachspieren.

Jammer is dat de karakters in dit boek niet helemaal tot zijn recht komen: je hebt na het lezen het idee dat je iets hebt gelezen wat grappig zou kunnen zijn, maar het net niet is. Als lezer heb je weinig op met de eigenaardige puber Bob – hij is iets te vreemd. Bob zegt bijvoorbeeld bij de eerste ontmoeting met Lucy, het meisje waar hij verliefd op wordt: ‘Ik kom van een melkwegstelsel, zo’n vierhonderd miljoen lichtjaren hiervandaan en ben hier eeuwen geleden terechtgekomen toen me onverwacht de baan van allesomvattend opperwezen werd aangeboden. Toen heb ik alles geschapen, hemel en aarde, de dieren in het veld, de wezens in de zee en in de lucht, enzovoort, en op een dag toen ik een beetje rondhing zag ik jouw gebed en dat heeft er allemaal toe geleid dat ik vanavond hier met jou zit. ’ Poeh, dat is een heftige introductie.

Ook de andere karakters komen niet helemaal uit de verf en dat is jammer, want Meg Rosoff toont met dit boek wel aan dat het interessant is om van een simpele vraag (Wat als God een puber was?) een roman te maken.

De hongerige golven is (min of meer) een vervolg op De Klauwen Van Het Woud van dezelfde auteur: sommige personages die in het eerste boek een kleine rol hadden, krijgen nu een verhaallijn toebedeeld.
Gabry woont samen met haar moeder Mary in het ommuurde stadje Vista, in een vuurtoren. Ze weten niet beter dan dat ze het beste in Vista, binnen de muren, kunnen leven. Buiten Vista wemelt het van de Mudo (een soort zombies) die mensen infecteren. De dood ligt continue op de loer. Moeder Mary heeft als taak de Mudo te doden, die aanspoelen op het strand.
Gabry en haar vrienden besluiten op een avond de wereld buiten de muren te verkennen, zonder dat ze goed weten wat de consequenties van hun daden zijn. De Mudo vallen hen aan, maar Gabry weet te ontsnappen. Een opeenvolging van gebeurtenissen leidt ertoe dat Mary verdwijnt, en Gabry met de jongens Catcher en Elias in het Woud der Tanden en Klauwen belandt. Wie van de twee vindt ze echt leuk: Catcher, die haar hele verleden kent, of toch Elias, bij wie ze zich zo op haar gemak voelt? Het verhaal kabbelt in het begin voort en de romantische verwikkelingen zijn nogal voorspelbaar. Pas tegen het eind van het boek weet de auteur de lezer echt mee te slepen in de fantasy-wereld van vleesetende Mudo, infecties en een brug die op instorten staat. Jammer dat het slot zo’n eind zonder eind is: het derde deel is duidelijk op komst. Helaas is De Hongerige Golven niet zo goed opgebouwd als het eerste deel, maar Carrie Ryan weet de lezer wel nieuwsgierig te maken – wat gaat er in het derde deel gebeuren met Gabry?

Hoewel dit boek misschien meer onder de noemer chicklit dan YA valt, is het ook voor young adults interessant. Mits ze vrouw zijn, want het verhaal is behoorlijk romantisch en de kaft is behoorlijk roze.

De 17-jarige Hadley uit New York mist haar vliegtuig naar de bruiloft van haar vader (en zijn nieuwe partner) op een paar minuten. Ze sleept haar koffer achter zich aan en probeert op adem te komen. In de hal van het vliegveld, wachtend op een nieuwe vlucht naar Londen, ontmoet ze de Britse Oliver. Gek genoeg blijkt ze naast hem te zitten in het vliegtuig. Hoewel Hadley’s humeur tot een dieptepunt is gedaald door de gemiste vlucht, weet Oliver haar op te beuren. Terwijl de uren verstrijken, kletsen de twee heel wat af. Hadley vertelt Oliver dat ze op weg is naar de bruiloft van haar vader, die een jaar geleden als poëzie-docent naar Oxford afreisde om daar als tijdelijke kracht aan de slag te gaan. Hij ontmoette echter ook een nieuwe vrouw en dat leidde tot een scheiding van Hadley’s moeder. Oliver is ook op weg naar een formele bijeenkomst, maar laat er weinig over los.

Gedurende de vlucht springt er een vonkje over tussen Hadley en Oliver, maar het belangrijkste gespreksonderwerp (zullen ze elkaar nog eens zien na deze vlucht?) vermijden ze. Wanneer Hadley bij de bruiloft binnenstapt, nadat ze afscheid heeft genomen van Oliver, is niets meer zeker. De wrok die Hadley koestert tegen de nieuwe partner van haar vader is tastbaar. Maar hoe lang kan deze vijandige houding standhouden? En zal ze Oliver ooit nog zien?

De schrijfstijl van de auteur doet denken aan Sarah Dessen; je leeft als lezer mee met Hadley en de wijze waarop ze opgroeit en groeit als persoon door de beschreven gebeurtenissen. Dit is niet zomaar een simpel verhaal over verliefd worden, nee het is meer dan dat: de auteur weet bijvoorbeeld ook treffend te beschrijven hoe Hadley’s moeder haar vader vergeeft. Een goed geschreven romantisch boek over de liefde, het lot, opgroeien, familie en vergeving. Als lezer wil je al vanaf de eerste pagina’s weten hoe het afloopt…

Het negende schrift van Maya is geen Isabel Allende-boek zoals we dat van haar gewend zijn. Het verhaal ging mij na een tijdje tegen staan, omdat het zo rauw is opgeschreven dat je als lezer weinig sympathie meer voelt voor de hoofdpersoon.

Het draait allemaal om de negentienjarige Maya, die naar het eiland Chiloé reist om met zichzelf in het reine te komen. het boek wisselt beschrijvingen uit het dagboek van Maya (verleden) af met hoofdstukken over het heden. Het heden bestaat uit een lieflijke Maya die op een verlaten eiland bij een oudere man, Manuel, woont. Ze leeft in het ritme van de eilandbewoners: ze heeft geen haast en kan de waarde van kleine dingen inzien. Ze ontmoet Daniel, een toerist, op wie ze stapelverliefd wordt.

Hoe anders is het verhaal in Maya’s dagboek over het verleden. Popo, haar opa, is overleden en sinds die tijd gaat het bergafwaarts met Maya. Niet zo’n klein beetje, nee ze belandt in het diepste dal dat er bestaat. Een drugshol, zoals ze het zelf noemt. Want Maya is in Las Vegas terechtgekomen en besluit drugskoerier van beroep te worden. Ondertussen wordt ze verkracht, belandt ze in de prostitutie en raakt ze verslaafd. Kan het nog erger? Nu is het altijd zo dat er opstandige types in de romans van Allende voorkomen, maar Maya is wel erg destructief. Omdat het verhaal doordendert en je de ontwikkelingen van Maya op een gegeven moment niet meer kunt bijbenen (is ze nu een hoer of een verslaafde, of toch allebei?), geloof je op een gegeven moment niet meer wat je leest. Als je de thema’s van het boek groepeert, blijft er weinig samenhang over: drugs, georganiseerde misdaad, opgroeien, verkrachting, prostitutie, familiebanden, liefde en een verlaten eiland.

Het verhaal van Maya zou je kunnen beschouwen als coming-of-age, want natuurlijk wordt Maya ouder en wijzer in de loop van het verhaal. Ze groeit op, maar om te zeggen dat ze eerst een naïeve puber was, is teveel van het goede. Want Maya ziet bepaalde gevaren wel, maar negeert ze volkomen. Met als reden: haar rouw om Popo. Simplistische verklaringen genoeg in deze roman. Nee, deze Allende kun je beter links laten liggen als je denkt een tweede Huis met de geesten voor je te hebben.

Volgens de uitgever zijn wereldwijd al meer dan 4 miljoen exemplaren verkocht van Spring maar achterop van Sarah Dessen. Dat komt vooral door de populariteit van de auteur in de Verenigde Staten. Ook in dit nieuwe boek voor Young Adults weet Sarah Dessen de lezer te raken. Haar personages zijn altijd sympathiek, en dat geldt in dit boek zeker voor hoofdpersoon Auden. Haar ouders zijn gescheiden en Auden weet niet wat ze hier mee aan moet, behalve dan doen waar ze altijd goed in is: keihard blokken en hoge cijfers halen. Dat doet ze dan ook. Totdat ze in de zomervakantie besluit bij haar vader en zijn nieuwe vriendin (en baby) te logeren. Ze wonen aan de kust, dat lijkt haar wel wat.

Auden is verlegen en ze kent niemand in dit kustplaatsje, ze is in het begin dus huiverig om contacten te leggen. Ze kan toch net zo goed blokken voor de nieuwe periode op school? Maar nee, je raadt het al, dat gaat haar niet lukken. Heidi, de nieuwe vriendin van haar vader, is heel anders dan haar moeder. Ze is min of meer een dom blondje, althans dat denkt Auden in eerste instantie. Haar moeder is een intelligente, kritische vrouw met een academische achtergrond. Maar Heidi blijkt na een tijdje toch aardiger en leuker dan Auden verwacht – ondanks het feit dat haar stiefzusje maar blijft huilen en huilen.

Auden gaat in de winkel van Heidi werken en leert zo enkele leeftijdsgenoten kennen. Onder hen bevindt zich ook de mysterieuze Eli. Hij heeft in het verleden een vriend verloren en sindsdien is hij volgens iedereen erg veranderd. Auden blijkt ‘s nachts moeite te hebben in slaap te komen en na een tijdje komt ze erachter dat dit ook het geval is bij Eli. Een vriendschap tussen de twee ontstaat langzaam maar zeker. Eli heeft tot nu toe vooral veel lol gehad in zijn leven en vindt dat Auden haar best moet doen om ook gekke dingen te doen voordat de zomer voorbij is. ‘s Nachts gaan de twee op pad om hun missie te volbrengen. Maar hoe lang duurt de zomer nog?

Kortom; Auden groeit op en moet haar verwachtingen van het leven en de mensen om haar heen telkens bijstellen. Het klinkt als een roman waar je op een gegeven moment zat van bent, alle details en veranderingen in het alledaagse tienerleven van Auden kunnen gaan vervelen. Des te knapper dat Sarah Dessen dit alles geloofwaardig, grappig en tot in de puntjes precies op de juiste manier weet op te schrijven. Als lezer voel je mee met de schuchtere Auden die uit haar doen is, dan opkrabbelt en beseft dat het leven meer is dan de wereld die ze tot nu toe kende.