Youngadultboeken.nlRecensies van Young Adult literatuur en meer

Saffierblauw is het tweede deel in de Edelstenentrilogie reeks van auteur Kerstin Gier. En als je van boeken met een vleugje fantasy houdt, is de Edelstenentrilogie echt een aanrader.

In Saffierblauw lezen we wat er met Gwendolyn gebeurt, nadat ze haar eerste stappen in de wereld van het tijdreizen heeft gezet. Gwendolyn heeft namelijk het gen geërfd waarmee ze terug in de tijd reist. Het vervelende is dat dit tijdreizen verplicht is; eens in de zoveel tijd moet het gebeuren, anders heb je er geen controle over en beland je wellicht op de verkeerde plek in een tijd lang geleden. Om het tijdreizen veilig te laten verlopen, moet het gecontroleerd gebeuren. Gwen moet, zelfs nadat ze met Gideon is geëlapseerd, nog een keer terug in de tijd. Daar ontmoet ze haar grootvader Lucas. Een bijzondere ontmoeting voor Gwen, maar ook voor Lucas. Omdat Lucas in deze tijd nog behoorlijk jong is, spreken ze af om elkaar in een ander jaar weer te ontmoeten. Want Lucas heeft misschien antwoord op de vele vragen van Gwen…

Gwen moet binnenkort een bal en een soiree bijwonen van de Graaf van Saint Germain, en daarom zal haar nicht Charlotte (aan wie ze een gruwelijke hekel heeft), haar de fijne kneepjes van het dansen leren. Het is maar de vraag of Gwen zich zal gedragen tijdens de soiree.

In de tussentijd gebeurt er van alles met Gideon, de ene keer is hij arrogant en de andere keer heel lief. Gwen vindt het lastig haar gevoelens voor hem te bepalen, ook omdat ze geen idee heeft of Gideon gevoelens koestert voor Charlotte. Xemerius, de grappige waterspuwgeest, helpt Gwen hier en daar op weg bij het zoeken naar antwoorden op de vele vragen die ze nog heeft. Want waarom hebben Lucy en Paul de chronograaf gestolen? Samen met Xemerius en haar beste vriendin Leslie, probeert Gwen antwoorden te vinden. Als lezer volg je Gwen op de voet, ben je net zo ongeduldig en benieuwd naar het hoe en waarom.

Saffierblauw is bijna net zo verslavend als Robijnrood. Het boek leest gemakkelijk weg en er gebeurt genoeg om je concentratie niet te laten verslappen. Een aanrader voor degenen die graag verhalen lezen met een snufje fantasy!

Gwendolyn is een gewoon meisje van zestien, maar haar familie is een beetje vreemd – een deel van haar familie is tijdreiziger. Haar nichtje Charlotte zou het zogenaamde tijdreisgen hebben. Er is namelijk een eeuwenoud geheim in de familie, maar Gwen weet er maar weinig van. Totdat Gwendolyn ineens terug in de tijd springt en daarna niet meer weet wat ze moet doen. Zal ze het haar moeder vertellen? Of is dat geen goed idee? Nu maakt ook Gwen deel uit van het familiegeheim, zonder dat ze erop voorbereid is. Charlotte had schermlessen, paardrijlessen en weet alles over manieren in de eeuwen waar ze heen zou gaan. Maar Gwen is een groentje op dat gebied. Nadat Gwen haar moeder heeft geïnformeerd, wordt het allemaal nóg mysterieuzer. Er blijkt een geheim genootschap te bestaan. Wat is er nou precies aan de hand in de familie en waarom is het van belang het bloed van allerlei familieleden te verzamelen? Gelukkig heeft Gwendolyn haar vriendin Leslie aan wie ze alles kan toevertrouwen: met haar probeert ze de onduidelijkheden te onderzoeken.

Robijnrood is het eerste deel uit de Edelsteentrilogie van auteur Kerstin Gier en is zeker de moeite waard. Een spannend fantasy-verhaal met een vleugje romantiek en een vleugje humor, wat wil je als Young Adult nog meer? Vlot geschreven Young Adult met veel karakters, waardoor het verhaal net niet té ingewikkeld wordt.

Bekijk de trailer van Robijnrood

Kijk ook op de Hyves-pagina van dit boek.

Binnenkort volgt de recensie van Saffierblauw, het vervolg!

Giftige woorden is geen standaard Young Adult over opgroeien en je plek in de wereld vinden, het is geïnspireerd door de verhalen van Natascha Kampusch en Elizabeth Fritzl. Het is een eng verhaal over een meisje dat beïnvloedt wordt door degene die haar vasthoudt tussen vier muren, misschien zelfs sympathie voor hem voelt. Het is knap hoe Maite Carranza doordringt tot de diepste delen van de menselijke ziel om met haar verhaal aan te tonen wat er gebeurt wanneer een mens geheel van de buitenwereld afgesloten is.

Giftige woorden is opgebouwd uit losse hoofdstukken die telkens vanuit een ander personage geschreven zijn. Bovenaan de hoofdstukken zie je in wiens gedachten je je als lezer verplaatst. Een van de eerste hoofdstukken bevat een deel waarin een politieagent met pensioen gaat en zich maar niet los kan maken van de zaak. Hoe kan het dat hij, Salvador Lozano, deze zaak niet op kan lossen? In andere hoofdstukken krijgen we meer informatie over Barbara, het meisje dat vastzit en in weer andere hoofdstukken leven we mee met haar moeder Nuría Solis. Ook haar vader, beste vriendin Eva, een leraar en fout vriendje komen voorbij. Natuurlijk vraag je je al snel af wie van die mensen haar ontvoerder is.

De rauwe eenzaamheid en wanhoop van de moeder krijgen goed vorm door de schrijfstijl van Maite Carranza – dicht op je huid. De waarheid kruipt naarmate de hoofdstukken vorderen als kippenvel over je heen. De hoofdstukken waarin je meer over de situatie van Barbara te weten komt, zijn confronterend. Want Barbara is al zo ver heen, dat ze niet meer weet wat ze moet doen om haar gevangenschap te doorbreken. Ze vindt zichzelf zwak wanneer ze toegeeft aan de wensen van haar ontvoerder, maar kan niet anders om te overleven. De wanhoop van Barbara is voelbaar: ‘Ik druk mijn nagels in mijn handpalmen en ik druk, druk, druk tot de tranen me in de ogen springen. Ik wil verouderen, ik wil zweten, ik wil lachen, ik wil praten, ik wil bijten, ik wil handenvol zand pakken, dat op mijn huid wrijven, in het water duiken en er vol zout, jodium en licht uit komen!’

De finale is superspannend, de ontknoping volgt moeiteloos en laat de lezer met een gekneusde ziel achter. Maite Carranza maakt wanhoop voelbaar als geen ander en heeft met dit boek een onderwerp aangesneden dat je zeker raakt.

Knap hoe Maite Carranza alle verschillende gezichtspunten uitwerkt en geloofwaardig neerzet, de spanning laat oplopen en uit elkaar laat knallen, terwijl het boek niet veel langer dan tweehonderd pagina’s lang is.

Maite Carranza won de Edebé Young Adult Literature Award met deze Young Adult thriller.

Vanaf circa 15 jaar oud.

Het begin van Skippy tussen de sterren is ijzersterk: hoofdpersoon Daniel gaat al dood in de proloog. Je ziet het helemaal voor je, door de filmische schrijfstijl die de auteur hanteert. Het gebeurt namelijk in een donutwinkel, waar Daniel samen met een vriend een wedstrijd donut eten houdt.

Daniel zit op een internaat voor jongens in Dublin, het boek behandelt in de volgende hoofdstukken de tijd voor zijn dood. Met onder andere leraren, de manager van de donutwinkel en leerlingen als perspectief: je leert elk personage een beetje kennen doordat de auteur telkens in de leefwereld van een ander persoon duikt. Maar bovenal beschrijft de Ierse auteur het leven van Daniel, bijnaam Skippy, en zijn vrienden. Skippy wordt verliefd op een meisje dat hem niet echt ziet staan, maakt vrienden en vijanden bij de leraren en maakt nog veel meer mee. Vriend Ruprecht hoopt dat hij ooit geniaal wordt gevonden en probeert ondertussen bewijs te vinden voor zijn ingewikkelde snaartheorie, Dennis is zo sarcastisch dat je niet precies weet wanneer hij iets meent en wanneer niet, Lori is het meisje waar Skippy tot over zijn oren verliefd op is, vijand Carl is de knappe jongen die een echte bad guy blijkt te zijn, en dan is er ook nog vriend Mario, die het liefst de hele dag over seks praat (en dat dus ook zo vaak mogelijk doet).

Dit boek is genomineerd voor de Britse Booker Prize, een prestigieuze prijs. Uniek aan deze Young Adult is de vertelstijl – de volwassenen in dit verhaal weten niet hoe het allemaal moet in het leven, maar de jongeren ook niet. Dat is een opluchting, omdat in de meeste Young Adults één van de twee altijd precies weet hoe de wereld in elkaar zit.

Het is een flinke pil en af en toe is het worstelen geblazen om er doorheen te komen, maar Skippy tussen de sterren is een Young Adult in een geheel eigen stijl. Wat mij betreft hadden er een paar honderd pagina’s geschrapt mogen worden, bijvoorbeeld door iets minder gedetailleerd de gedachtewereld van alle verschillende personages te beschrijven, maar toch moest ik doorlezen tot het eind. Kortom; Skippy tussen de sterren is ietwat langdradig, maar weet je als lezer wel tot het eind te boeien – want wie wil nu niet weten wat precies de oorzaak is van Skippy’s dood?

Dromerig realistisch, dat is het debuut van Amanda Maxwell. De in Nieuw-Zeeland geboren auteur laat je in haar debuut kennismaken met haar korte verhalen. De verhalen zijn humoristisch, omdat ze altijd gaan over ongemakkelijke situaties als tiener. Of je nu dat meisje bent dat vragen stelt over te persoonlijke dingen aan degene naast je in het vliegtuig, of dat je bijvoorbeeld last hebt van een zwerver die net iets te dicht in je persoonlijke ruimte komt. Er is in elk verhaal wel een ongemakkelijke situatie, en dat past ook goed bij Young Adults.
Opvallend is dat de jonge Australische auteur haar verhalen vaak situeert in bepaalde landen (Australië, Nieuw-Zeeland, Canada) en dat de karakters in haar verhalen heel erg bezig zijn met hun leefwereld. Het ene karakter vlucht, het andere probeert juist uit te zoeken hoe het naar je zin te hebben op een nieuwe plek. De gedetailleerde zinnen die de Australische hitte beschrijven, blijven je na het lezen nog wel een tijdje bij door de realistische schrijfstijl.
In sommige verhalen gebruikt de auteur fantasy-elementen, dit past echter ook goed bij de overige verhalen, doordat de fantasy-verhalen in dezelfde stijl geschreven zijn en Amanda Maxwell niet ineens met allerlei vampiers op de proppen komt. Het is eerder een magisch-dromerig realisme, dan fantasy te noemen. Een verhalenbundel om vaker door te lezen, omdat de verhalen diepere lagen hebben en de verhalen misschien niet in één keer helemaal tot je doordringen. Maar dat is juist de kracht van dit debuut. Vooral geschikt voor de wat oudere YA-lezers.

Bekijk ook de trailer waarin Amanda Maxwell een verhaal voorleest: