Youngadultboeken.nlRecensies van Young Adult literatuur en meer

De nieuwe roman van Philip Huff is een echte studentenroman: van ontgroening tot vreemdgaan, van geblaat in de kroeg tot intellectuele discussies, het corps en niet te vergeten de liefde. Het komt allemaal voorbij in Niemand in de stad en het is daardoor voor studenten een erg herkenbaar verhaal.

Philip Hofman is de hoofdpersoon in deze roman en een echte student-in-wording in het begin van het boek. Hij woont in het Weeshuis, een studentenhuis aan de Amsterdamse grachten. Een statig pand. Er wonen twaalf mensen in het pand, die de realiteit enigszins buiten de deur willen houden – want ach, wie heeft er echt interesse in de afwas? Verantwoordelijkheidsgevoel is nog ver weg.

Huisgenoten Matt en Jacob zijn de beste maatjes van Philip: hun karakters worden uitgebreid beschreven tijdens de opeenstapeling van gebeurtenissen. Matt is zo’n jongen waarvoor elk meisje in katzwijm valt en Jacob is degene met wie Philip zijn intellectuele kant ontwikkelt. Ook het leven binnen de studentenvereniging, met alle regeltjes en feesten wordt uitgebreid beschreven.

De sfeer die de auteur schept is ietwat absurdistisch: aan de ene kant is het studentenleven hartstikke opwindend, aan de andere kant zo leeg als wat. Hoofdpersoon Philip is een eenzame jongen, hij valt overal net buiten. Hij wordt gezien als een braverik, terwijl hij net als alle anderen moeite heeft verleidingen te weerstaan. Kiest hij voor de vaste relatie die hij al jaren heeft, of gaat hij mee in het spel en kiest hij voor de mysterieuze Karen? Het is alsof Philip een kaartenhuis bouwt op een modderige ondergrond. Hoe komt hij erachter wie hij is en welke keuzes hij moet maken? In die zin is dit boek een echte coming of age – roman.

Wat zo goed is aan deze roman is het feit dat de auteur je mee laat voelen met de hoofdpersoon en de keuzes die hij maakt: je begrijpt dat zijn keuzes allerlei consequenties hebben, die hij zelf niet altijd overziet. De auteur schetst een trefzeker beeld van het studentenleven: aan de ene kant een zorgeloze periode met feestjes en drank, aan de andere kant een periode waarin jongeren moeten presteren. Hoewel de roman een duistere kant heeft, wordt het nergens zwaarmoedig.

In zijn vorige roman Dagen van gras was overduidelijk dat muziek een rol speelde, dit keer verwijst de titel van het boek naar een lied van De Dijk. In de roman zijn verder een aantal liedteksten terug te vinden.

Een aanrader: een trefzeker beeld van een student in het corps die om leert gaan met de verleidingen die het leven biedt.

Dat Meg Rosoff kwalitatief goede YA-boeken schrijft, weten we. Haar eerdere boeken zijn vrijwel allemaal onderscheiden met een prijs. Met In het begin was er… BOB heeft de auteur een gedachte verder uitgewerkt: wat zou er gebeuren als God een strontvervelende puber was?

Bob heeft zijn baantje als God te danken aan een dobbelspel van zijn moeder. Helaas is zijn moeder ook zijn lievelingshuisdier kwijtgeraakt door een pokerspelletje. Bob heeft de wereld geschapen, maar een grote fout gemaakt door de mens te schapen. Als je dit boek leest, ben je blij dat er een achtervanger bestaat naast Bob – meneer B., hij lost de fouten van Bob zoveel mogelijk op. Maar ook hij kan helaas niet aan alle verzoeken van de mensheid voldoen en tegelijkertijd alle domme fouten van Bob verhelpen. Terwijl Bob een lamlendige puber is, die het liefst de hele dag achter smakelijke meisjes aanrent, is meneer B. zijn alter ego: een bedachtzame, geduldige man. Deze tegenstelling werkt op je lachspieren.

Jammer is dat de karakters in dit boek niet helemaal tot zijn recht komen: je hebt na het lezen het idee dat je iets hebt gelezen wat grappig zou kunnen zijn, maar het net niet is. Als lezer heb je weinig op met de eigenaardige puber Bob – hij is iets te vreemd. Bob zegt bijvoorbeeld bij de eerste ontmoeting met Lucy, het meisje waar hij verliefd op wordt: ‘Ik kom van een melkwegstelsel, zo’n vierhonderd miljoen lichtjaren hiervandaan en ben hier eeuwen geleden terechtgekomen toen me onverwacht de baan van allesomvattend opperwezen werd aangeboden. Toen heb ik alles geschapen, hemel en aarde, de dieren in het veld, de wezens in de zee en in de lucht, enzovoort, en op een dag toen ik een beetje rondhing zag ik jouw gebed en dat heeft er allemaal toe geleid dat ik vanavond hier met jou zit. ’ Poeh, dat is een heftige introductie.

Ook de andere karakters komen niet helemaal uit de verf en dat is jammer, want Meg Rosoff toont met dit boek wel aan dat het interessant is om van een simpele vraag (Wat als God een puber was?) een roman te maken.

De hongerige golven is (min of meer) een vervolg op De Klauwen Van Het Woud van dezelfde auteur: sommige personages die in het eerste boek een kleine rol hadden, krijgen nu een verhaallijn toebedeeld.
Gabry woont samen met haar moeder Mary in het ommuurde stadje Vista, in een vuurtoren. Ze weten niet beter dan dat ze het beste in Vista, binnen de muren, kunnen leven. Buiten Vista wemelt het van de Mudo (een soort zombies) die mensen infecteren. De dood ligt continue op de loer. Moeder Mary heeft als taak de Mudo te doden, die aanspoelen op het strand.
Gabry en haar vrienden besluiten op een avond de wereld buiten de muren te verkennen, zonder dat ze goed weten wat de consequenties van hun daden zijn. De Mudo vallen hen aan, maar Gabry weet te ontsnappen. Een opeenvolging van gebeurtenissen leidt ertoe dat Mary verdwijnt, en Gabry met de jongens Catcher en Elias in het Woud der Tanden en Klauwen belandt. Wie van de twee vindt ze echt leuk: Catcher, die haar hele verleden kent, of toch Elias, bij wie ze zich zo op haar gemak voelt? Het verhaal kabbelt in het begin voort en de romantische verwikkelingen zijn nogal voorspelbaar. Pas tegen het eind van het boek weet de auteur de lezer echt mee te slepen in de fantasy-wereld van vleesetende Mudo, infecties en een brug die op instorten staat. Jammer dat het slot zo’n eind zonder eind is: het derde deel is duidelijk op komst. Helaas is De Hongerige Golven niet zo goed opgebouwd als het eerste deel, maar Carrie Ryan weet de lezer wel nieuwsgierig te maken – wat gaat er in het derde deel gebeuren met Gabry?

Hoewel dit boek misschien meer onder de noemer chicklit dan YA valt, is het ook voor young adults interessant. Mits ze vrouw zijn, want het verhaal is behoorlijk romantisch en de kaft is behoorlijk roze.

De 17-jarige Hadley uit New York mist haar vliegtuig naar de bruiloft van haar vader (en zijn nieuwe partner) op een paar minuten. Ze sleept haar koffer achter zich aan en probeert op adem te komen. In de hal van het vliegveld, wachtend op een nieuwe vlucht naar Londen, ontmoet ze de Britse Oliver. Gek genoeg blijkt ze naast hem te zitten in het vliegtuig. Hoewel Hadley’s humeur tot een dieptepunt is gedaald door de gemiste vlucht, weet Oliver haar op te beuren. Terwijl de uren verstrijken, kletsen de twee heel wat af. Hadley vertelt Oliver dat ze op weg is naar de bruiloft van haar vader, die een jaar geleden als poëzie-docent naar Oxford afreisde om daar als tijdelijke kracht aan de slag te gaan. Hij ontmoette echter ook een nieuwe vrouw en dat leidde tot een scheiding van Hadley’s moeder. Oliver is ook op weg naar een formele bijeenkomst, maar laat er weinig over los.

Gedurende de vlucht springt er een vonkje over tussen Hadley en Oliver, maar het belangrijkste gespreksonderwerp (zullen ze elkaar nog eens zien na deze vlucht?) vermijden ze. Wanneer Hadley bij de bruiloft binnenstapt, nadat ze afscheid heeft genomen van Oliver, is niets meer zeker. De wrok die Hadley koestert tegen de nieuwe partner van haar vader is tastbaar. Maar hoe lang kan deze vijandige houding standhouden? En zal ze Oliver ooit nog zien?

De schrijfstijl van de auteur doet denken aan Sarah Dessen; je leeft als lezer mee met Hadley en de wijze waarop ze opgroeit en groeit als persoon door de beschreven gebeurtenissen. Dit is niet zomaar een simpel verhaal over verliefd worden, nee het is meer dan dat: de auteur weet bijvoorbeeld ook treffend te beschrijven hoe Hadley’s moeder haar vader vergeeft. Een goed geschreven romantisch boek over de liefde, het lot, opgroeien, familie en vergeving. Als lezer wil je al vanaf de eerste pagina’s weten hoe het afloopt…

Het negende schrift van Maya is geen Isabel Allende-boek zoals we dat van haar gewend zijn. Het verhaal ging mij na een tijdje tegen staan, omdat het zo rauw is opgeschreven dat je als lezer weinig sympathie meer voelt voor de hoofdpersoon.

Het draait allemaal om de negentienjarige Maya, die naar het eiland Chiloé reist om met zichzelf in het reine te komen. het boek wisselt beschrijvingen uit het dagboek van Maya (verleden) af met hoofdstukken over het heden. Het heden bestaat uit een lieflijke Maya die op een verlaten eiland bij een oudere man, Manuel, woont. Ze leeft in het ritme van de eilandbewoners: ze heeft geen haast en kan de waarde van kleine dingen inzien. Ze ontmoet Daniel, een toerist, op wie ze stapelverliefd wordt.

Hoe anders is het verhaal in Maya’s dagboek over het verleden. Popo, haar opa, is overleden en sinds die tijd gaat het bergafwaarts met Maya. Niet zo’n klein beetje, nee ze belandt in het diepste dal dat er bestaat. Een drugshol, zoals ze het zelf noemt. Want Maya is in Las Vegas terechtgekomen en besluit drugskoerier van beroep te worden. Ondertussen wordt ze verkracht, belandt ze in de prostitutie en raakt ze verslaafd. Kan het nog erger? Nu is het altijd zo dat er opstandige types in de romans van Allende voorkomen, maar Maya is wel erg destructief. Omdat het verhaal doordendert en je de ontwikkelingen van Maya op een gegeven moment niet meer kunt bijbenen (is ze nu een hoer of een verslaafde, of toch allebei?), geloof je op een gegeven moment niet meer wat je leest. Als je de thema’s van het boek groepeert, blijft er weinig samenhang over: drugs, georganiseerde misdaad, opgroeien, verkrachting, prostitutie, familiebanden, liefde en een verlaten eiland.

Het verhaal van Maya zou je kunnen beschouwen als coming-of-age, want natuurlijk wordt Maya ouder en wijzer in de loop van het verhaal. Ze groeit op, maar om te zeggen dat ze eerst een naïeve puber was, is teveel van het goede. Want Maya ziet bepaalde gevaren wel, maar negeert ze volkomen. Met als reden: haar rouw om Popo. Simplistische verklaringen genoeg in deze roman. Nee, deze Allende kun je beter links laten liggen als je denkt een tweede Huis met de geesten voor je te hebben.