Meer informatie over de boeken:
Glijvlucht van Anne-Gine Goemans.
Magnus van Arjen Lubach
Skippy tussen de sterren van Paul Murray.

Lees de recensie die ik schreef over dit boek.

Philip Hofman is de hoofdpersoon in deze roman en een echte student-in-wording in het begin van het boek. Hij woont in het Weeshuis, een studentenhuis aan de Amsterdamse grachten. Een statig pand. Er wonen twaalf mensen in het pand, die de realiteit enigszins buiten de deur willen houden – want ach, wie heeft er echt interesse in de afwas? Verantwoordelijkheidsgevoel is nog ver weg.

Huisgenoten Matt en Jacob zijn de beste maatjes van Philip: hun karakters worden uitgebreid beschreven tijdens de opeenstapeling van gebeurtenissen. Matt is zo’n jongen waarvoor elk meisje in katzwijm valt en Jacob is degene met wie Philip zijn intellectuele kant ontwikkelt. Ook het leven binnen de studentenvereniging, met alle regeltjes en feesten wordt uitgebreid beschreven.

De sfeer die de auteur schept is ietwat absurdistisch: aan de ene kant is het studentenleven hartstikke opwindend, aan de andere kant zo leeg als wat. Hoofdpersoon Philip is een eenzame jongen, hij valt overal net buiten. Hij wordt gezien als een braverik, terwijl hij net als alle anderen moeite heeft verleidingen te weerstaan. Kiest hij voor de vaste relatie die hij al jaren heeft, of gaat hij mee in het spel en kiest hij voor de mysterieuze Karen? Het is alsof Philip een kaartenhuis bouwt op een modderige ondergrond. Hoe komt hij erachter wie hij is en welke keuzes hij moet maken? In die zin is dit boek een echte coming of age – roman.

Wat zo goed is aan deze roman is het feit dat de auteur je mee laat voelen met de hoofdpersoon en de keuzes die hij maakt: je begrijpt dat zijn keuzes allerlei consequenties hebben, die hij zelf niet altijd overziet. De auteur schetst een trefzeker beeld van het studentenleven: aan de ene kant een zorgeloze periode met feestjes en drank, aan de andere kant een periode waarin jongeren moeten presteren. Hoewel de roman een duistere kant heeft, wordt het nergens zwaarmoedig.

In zijn vorige roman Dagen van gras was overduidelijk dat muziek een rol speelde, dit keer verwijst de titel van het boek naar een lied van De Dijk. In de roman zijn verder een aantal liedteksten terug te vinden.

Een aanrader: een trefzeker beeld van een student in het corps die om leert gaan met de verleidingen die het leven biedt.

Bob heeft zijn baantje als God te danken aan een dobbelspel van zijn moeder. Helaas is zijn moeder ook zijn lievelingshuisdier kwijtgeraakt door een pokerspelletje. Bob heeft de wereld geschapen, maar een grote fout gemaakt door de mens te schapen. Als je dit boek leest, ben je blij dat er een achtervanger bestaat naast Bob – meneer B., hij lost de fouten van Bob zoveel mogelijk op. Maar ook hij kan helaas niet aan alle verzoeken van de mensheid voldoen en tegelijkertijd alle domme fouten van Bob verhelpen. Terwijl Bob een lamlendige puber is, die het liefst de hele dag achter smakelijke meisjes aanrent, is meneer B. zijn alter ego: een bedachtzame, geduldige man. Deze tegenstelling werkt op je lachspieren.

Jammer is dat de karakters in dit boek niet helemaal tot zijn recht komen: je hebt na het lezen het idee dat je iets hebt gelezen wat grappig zou kunnen zijn, maar het net niet is. Als lezer heb je weinig op met de eigenaardige puber Bob – hij is iets te vreemd. Bob zegt bijvoorbeeld bij de eerste ontmoeting met Lucy, het meisje waar hij verliefd op wordt: ‘Ik kom van een melkwegstelsel, zo’n vierhonderd miljoen lichtjaren hiervandaan en ben hier eeuwen geleden terechtgekomen toen me onverwacht de baan van allesomvattend opperwezen werd aangeboden. Toen heb ik alles geschapen, hemel en aarde, de dieren in het veld, de wezens in de zee en in de lucht, enzovoort, en op een dag toen ik een beetje rondhing zag ik jouw gebed en dat heeft er allemaal toe geleid dat ik vanavond hier met jou zit. ’ Poeh, dat is een heftige introductie.

Ook de andere karakters komen niet helemaal uit de verf en dat is jammer, want Meg Rosoff toont met dit boek wel aan dat het interessant is om van een simpele vraag (Wat als God een puber was?) een roman te maken.

De 17-jarige Hadley uit New York mist haar vliegtuig naar de bruiloft van haar vader (en zijn nieuwe partner) op een paar minuten. Ze sleept haar koffer achter zich aan en probeert op adem te komen. In de hal van het vliegveld, wachtend op een nieuwe vlucht naar Londen, ontmoet ze de Britse Oliver. Gek genoeg blijkt ze naast hem te zitten in het vliegtuig. Hoewel Hadley’s humeur tot een dieptepunt is gedaald door de gemiste vlucht, weet Oliver haar op te beuren. Terwijl de uren verstrijken, kletsen de twee heel wat af. Hadley vertelt Oliver dat ze op weg is naar de bruiloft van haar vader, die een jaar geleden als poëzie-docent naar Oxford afreisde om daar als tijdelijke kracht aan de slag te gaan. Hij ontmoette echter ook een nieuwe vrouw en dat leidde tot een scheiding van Hadley’s moeder. Oliver is ook op weg naar een formele bijeenkomst, maar laat er weinig over los.

Gedurende de vlucht springt er een vonkje over tussen Hadley en Oliver, maar het belangrijkste gespreksonderwerp (zullen ze elkaar nog eens zien na deze vlucht?) vermijden ze. Wanneer Hadley bij de bruiloft binnenstapt, nadat ze afscheid heeft genomen van Oliver, is niets meer zeker. De wrok die Hadley koestert tegen de nieuwe partner van haar vader is tastbaar. Maar hoe lang kan deze vijandige houding standhouden? En zal ze Oliver ooit nog zien?

De schrijfstijl van de auteur doet denken aan Sarah Dessen; je leeft als lezer mee met Hadley en de wijze waarop ze opgroeit en groeit als persoon door de beschreven gebeurtenissen. Dit is niet zomaar een simpel verhaal over verliefd worden, nee het is meer dan dat: de auteur weet bijvoorbeeld ook treffend te beschrijven hoe Hadley’s moeder haar vader vergeeft. Een goed geschreven romantisch boek over de liefde, het lot, opgroeien, familie en vergeving. Als lezer wil je al vanaf de eerste pagina’s weten hoe het afloopt…

Het draait allemaal om de negentienjarige Maya, die naar het eiland Chiloé reist om met zichzelf in het reine te komen. het boek wisselt beschrijvingen uit het dagboek van Maya (verleden) af met hoofdstukken over het heden. Het heden bestaat uit een lieflijke Maya die op een verlaten eiland bij een oudere man, Manuel, woont. Ze leeft in het ritme van de eilandbewoners: ze heeft geen haast en kan de waarde van kleine dingen inzien. Ze ontmoet Daniel, een toerist, op wie ze stapelverliefd wordt.

Hoe anders is het verhaal in Maya’s dagboek over het verleden. Popo, haar opa, is overleden en sinds die tijd gaat het bergafwaarts met Maya. Niet zo’n klein beetje, nee ze belandt in het diepste dal dat er bestaat. Een drugshol, zoals ze het zelf noemt. Want Maya is in Las Vegas terechtgekomen en besluit drugskoerier van beroep te worden. Ondertussen wordt ze verkracht, belandt ze in de prostitutie en raakt ze verslaafd. Kan het nog erger? Nu is het altijd zo dat er opstandige types in de romans van Allende voorkomen, maar Maya is wel erg destructief. Omdat het verhaal doordendert en je de ontwikkelingen van Maya op een gegeven moment niet meer kunt bijbenen (is ze nu een hoer of een verslaafde, of toch allebei?), geloof je op een gegeven moment niet meer wat je leest. Als je de thema’s van het boek groepeert, blijft er weinig samenhang over: drugs, georganiseerde misdaad, opgroeien, verkrachting, prostitutie, familiebanden, liefde en een verlaten eiland.

Het verhaal van Maya zou je kunnen beschouwen als coming-of-age, want natuurlijk wordt Maya ouder en wijzer in de loop van het verhaal. Ze groeit op, maar om te zeggen dat ze eerst een naïeve puber was, is teveel van het goede. Want Maya ziet bepaalde gevaren wel, maar negeert ze volkomen. Met als reden: haar rouw om Popo. Simplistische verklaringen genoeg in deze roman. Nee, deze Allende kun je beter links laten liggen als je denkt een tweede Huis met de geesten voor je te hebben.

Auden is verlegen en ze kent niemand in dit kustplaatsje, ze is in het begin dus huiverig om contacten te leggen. Ze kan toch net zo goed blokken voor de nieuwe periode op school? Maar nee, je raadt het al, dat gaat haar niet lukken. Heidi, de nieuwe vriendin van haar vader, is heel anders dan haar moeder. Ze is min of meer een dom blondje, althans dat denkt Auden in eerste instantie. Haar moeder is een intelligente, kritische vrouw met een academische achtergrond. Maar Heidi blijkt na een tijdje toch aardiger en leuker dan Auden verwacht – ondanks het feit dat haar stiefzusje maar blijft huilen en huilen.

Auden gaat in de winkel van Heidi werken en leert zo enkele leeftijdsgenoten kennen. Onder hen bevindt zich ook de mysterieuze Eli. Hij heeft in het verleden een vriend verloren en sindsdien is hij volgens iedereen erg veranderd. Auden blijkt ‘s nachts moeite te hebben in slaap te komen en na een tijdje komt ze erachter dat dit ook het geval is bij Eli. Een vriendschap tussen de twee ontstaat langzaam maar zeker. Eli heeft tot nu toe vooral veel lol gehad in zijn leven en vindt dat Auden haar best moet doen om ook gekke dingen te doen voordat de zomer voorbij is. ‘s Nachts gaan de twee op pad om hun missie te volbrengen. Maar hoe lang duurt de zomer nog?

Kortom; Auden groeit op en moet haar verwachtingen van het leven en de mensen om haar heen telkens bijstellen. Het klinkt als een roman waar je op een gegeven moment zat van bent, alle details en veranderingen in het alledaagse tienerleven van Auden kunnen gaan vervelen. Des te knapper dat Sarah Dessen dit alles geloofwaardig, grappig en tot in de puntjes precies op de juiste manier weet op te schrijven. Als lezer voel je mee met de schuchtere Auden die uit haar doen is, dan opkrabbelt en beseft dat het leven meer is dan de wereld die ze tot nu toe kende.

Deze prijsvraag is inmiddels gesloten; de winnaars ontvangen het boek z.s.m.!
In De Kring moet Tes een nieuwe start maken in een andere woonplaats, op een nieuwe school en met nieuwe vrienden. Natuurlijk heeft ze bij deze nieuwe start goede voornemens. Wat zijn jouw goede voornemens voor dit nieuwe jaar en waarom? Stuur een e-mail met ten minste twee goede voornemens en wat je gaat doen om dit te bereiken (en je adresgegevens natuurlijk) en wie weet win jij een exemplaar van De Kring!

Winnaars ontvangen automatisch bericht. Over de uitslag van de prijsvraag wordt niet gecorrespondeerd.

De veertienjarige Tess verliest haar moeder bij een bizar ‘ongeluk’. Daarna moet ze bij haar vader wonen, directeur van een visfabriek aan het Veluwemeer, waar ze weinig van weet. Tess voelt zich niet thuis in haar nieuwe omgeving en ook haar klasgenoten moeten aan haar wennen, het meisje met het Limburgse accent. De enige die Tess een beetje vertrouwt is haar buurjongen Maarten. Tess doet een ontdekking: veel van haar klasgenoten gaan na schooltijd naar het bos. Wat doen ze daar? Ze is nieuwsgierig en vastberaden om erachter te komen wat er precies gebeurt. Tess komt erachter dat buurjongen Maarten de geheimzinnige sekte ook ontdekt heeft. Samen gaan ze op zoek naar antwoorden: wat doen hun klasgenoten daar en waarom? Na wat onderzoek blijkt dat haar klasgenoten deelnemen aan een soort sekte, de culte van Ichtus genoemd. In een kelder voeren ze vreemde handelingen uit om contact met de doden te krijgen. Tess wil dolgraag contact met haar overleden moeder, en doet alles wat ze kan om bij Geert-Jan, de leider van de cultus, in de smaak te vallen. Ondertussen probeert ze haar leven op de Veluwe leuk te maken, maar dat blijkt lastig. De medewerkers van haar vaders visfabriek blijken leugenaars, in de kerk is ze nog nooit geweest en haar klasgenoten blijven ver van haar verwijderd. Ook het contact met haar vader is niet goed te noemen: ze gaan heel afstandelijk met elkaar om en zien elkaar alleen bij het avondeten. Tess kan haar gevoelens over de dood van haar moeder bij niemand kwijt.

Een origineel en mysterieus verhaal over opgroeien, over een meisje dat verhuist naar een andere stad in een geheel andere regio, een meisje dat rouwt en geaccepteerd wil worden. De Kring is goed gestructureerd, blijft boeien en is voor zowel Young Adults als volwassenen een spannend boek om te lezen. Want wat gebeurt er wanneer je het allerliefste van alles je overleden moeder wil spreken?

De auteur schreef eerder het scenario voor televisieserie Stellenbosch, dat is ook te merken in deze roman. De schrijfstijl is beeldend; je ziet het bos en de rituelen van de sekte voor je en het onzekere, maar stoere meisje Tess neemt langzaam maar zeker bezit van je hart.

In Saffierblauw lezen we wat er met Gwendolyn gebeurt, nadat ze haar eerste stappen in de wereld van het tijdreizen heeft gezet. Gwendolyn heeft namelijk het gen geërfd waarmee ze terug in de tijd reist. Het vervelende is dat dit tijdreizen verplicht is; eens in de zoveel tijd moet het gebeuren, anders heb je er geen controle over en beland je wellicht op de verkeerde plek in een tijd lang geleden. Om het tijdreizen veilig te laten verlopen, moet het gecontroleerd gebeuren. Gwen moet, zelfs nadat ze met Gideon is geëlapseerd, nog een keer terug in de tijd. Daar ontmoet ze haar grootvader Lucas. Een bijzondere ontmoeting voor Gwen, maar ook voor Lucas. Omdat Lucas in deze tijd nog behoorlijk jong is, spreken ze af om elkaar in een ander jaar weer te ontmoeten. Want Lucas heeft misschien antwoord op de vele vragen van Gwen…

Gwen moet binnenkort een bal en een soiree bijwonen van de Graaf van Saint Germain, en daarom zal haar nicht Charlotte (aan wie ze een gruwelijke hekel heeft), haar de fijne kneepjes van het dansen leren. Het is maar de vraag of Gwen zich zal gedragen tijdens de soiree.

In de tussentijd gebeurt er van alles met Gideon, de ene keer is hij arrogant en de andere keer heel lief. Gwen vindt het lastig haar gevoelens voor hem te bepalen, ook omdat ze geen idee heeft of Gideon gevoelens koestert voor Charlotte. Xemerius, de grappige waterspuwgeest, helpt Gwen hier en daar op weg bij het zoeken naar antwoorden op de vele vragen die ze nog heeft. Want waarom hebben Lucy en Paul de chronograaf gestolen? Samen met Xemerius en haar beste vriendin Leslie, probeert Gwen antwoorden te vinden. Als lezer volg je Gwen op de voet, ben je net zo ongeduldig en benieuwd naar het hoe en waarom.

Saffierblauw is bijna net zo verslavend als Robijnrood. Het boek leest gemakkelijk weg en er gebeurt genoeg om je concentratie niet te laten verslappen. Een aanrader voor degenen die graag verhalen lezen met een snufje fantasy!